DOSP-VHR-001380 | A Bridge Too Far

“Eén op de vijf gewestbruggen in Vlaanderen en Brussel in slechte totzeer slechte staat: renovatie blijft
vaak uit”. Naar aanleiding van dit recent mediabericht trachten we binnen DUBiT een antwoord te
bieden op de prangende vraag: hoe kan de schade aan de betonbruggen op een duurzame manier
aangepakt worden? Ongeveer 70 tot 80 % van de schade aan betonnen bruggen is in min of meerdere
mate te linken aan corrosie van het staal in het betonnen element. Corrosieschade treedt op wanneer
het staal zich afwisselend in een vochtige en droge omgeving bevindt (zoals een buitenomgeving) én
wanneer blootgesteld aan CO2 en/of chloriden (bijvoorbeeld aanwezig in dooizouten of in
kustomgeving). Het is voornamelijk deze chlorideverontreiniging, vooral vast te stellen ter hoogte van
kritieke zones zoals oplegzones, voegen en waterdoorvoeren van bruggen, die tot ernstige schade en
instabiliteit van de constructie kan leiden. Bovendien wordt er heden een golf van
betonherstelprojecten verwacht: in de jaren ’60‐’70 was er een enorme toename in het betongebruik
en de gemiddelde ontwerplevensduur van een betonconstructie is 50 jaar, 1+1=2. Hoe pakt men deze
schade aan, hoe verlengt men de levensduur? Als chloriden schade veroorzaken in een gewapende
betonconstructie, dan moet kathodische bescherming (KB) steeds een mogelijke én duurzame
hersteloptie zijn. Binnen deze techniek bestaan er twee systemen: (i) het passieve systeem met behulp
van opofferanodes (galvanic cathodic protection GCP) en (ii) actieve kathodische bescherming via
opgedrukte stroom (impressed current cathodic protection ICCP). Via deze techniek wordt de
elektrochemische potentiaal van het wapeningsstaal zodanig verlaagd dat corrosie ervan niet langer
kan optreden, en is men mits goed ontwerp en uitvoering in staat om de levensduur van de
beschermde (brug)constructie met minstens 25 jaar te verlengen. Bij klassiek betonherstel is het
behalen van zo’n levensduurverlenging nagenoeg onmogelijk. Een eerste prospectie heeft echter
aangetoond dat KB, en meer in het bijzonder het ICCP systeem, maar heel moeilijk van de grond komt
in België: in 2015 waren er slechts een 20‐tal cases bekend. Men grijpt al te vaak terug naar klassiek
herstel, wat bij het geval van chloride‐verontreinigd beton tot herstelschade kan leiden op relatief
korte termijn (minder dan 5‐10 jaar). Gebrek aan kennis en ervaring, een te hoge kostprijs, en een
eerder conservatieve denkwijze binnen de betonherstelwereld worden als voornaamste redenen
aangehaald. Binnen het onderzoeksproject ‘A Bridge Too Far?’ tracht DUBiT, in samenwerking met
Sanacon en DuEL, hieraan tegemoet te komen: (i) via een kwalitatief marktonderzoek, open
conversatie met de betonherstelwereld en verdere inventarisatie en na‐calculatie/inspectie van
bestaande KB‐ICCP cases in België, (ii) via een experimenteel proefprogramma waarbij de efficiëntie
van het KB‐systeem, en meer in het bijzonder de stroomverdeling binnen het te beschermen
betonelement, gesimuleerd (eindige elementen modellering) en gevalideerd (proefstukken op labo‐
schaal) zal worden, (iii) via de ontwikkeling van een KB‐installatie (ICCP) op de campus Aalst op
werkelijk schaal en (iv) via een hands‐on praktische opleiding voor de betonherstelwereld, uniek in
België.
Op deze manier wil DUBiT voortrekker zijn om kathodische bescherming als duurzame
betonhersteltechniek op de kaart te zetten in België, met als strategie: sensibiliseren ‐> informeren ‐>
adviseren ‐> activeren.