DOSP-VHR-002606 | Conceptueel, Performatief, Pedagogisch: Hoe individuen te leiden door cursussen van geïnstrueerde eenvoudige actie hier en nu als locaties voor ingekaderde toevallige interactie tussen het zelf en de wereld naar een echt persoonlijk kunstwerk en levenswerk.

Van eind jaren 1950 tot begin jaren 1970 ontwikkelden beoefenaars op verschillende gebieden zoals experimentele muziek, postmoderne dans en conceptuele kunst een vergelijkbare methode. Hierbij wordt een idee intuïtief bedacht, een reeks eenvoudige instructies afgeleid en de procedure blindelings uitgevoerd, precies zoals geïnstrueerd. Het idee verwijst naar een mogelijke handelwijze waarvoor geen vaardigheid of talent nodig is. De instructies bepalen niet het resultaat, maar alleen het proces om onvoorspelbaarheid mogelijk te maken. De handeling wordt voornamelijk uitgevoerd voor de nieuwsgierige performer, zonder dat er in wezen toeschouwers nodig zijn.

Geworteld in het gedeelde belang om het werkproces te bevrijden van het ego en het open te stellen voor toeval, hebben deze 'conceptuele/performatieve' acties een verbazingwekkend maar miskend effect. Door de cerebrale controle uit te schakelen en zo een kader te creëren voor een compacte en onmiddellijke interactie tussen zelf en wereld, onthult en vernieuwt het de meest aangeboren aard van de performer als een geleefd lichaam in het hier en nu. Als een groot kunstwerk niet viert hoe speciaal maar hoe uniek ieder mens is, dan is het maken van een opname door middel van een dergelijke procedure zeker de meest directe, bevrijdende en speelse manier om er een te realiseren.

Hoe kunnen we deze methode integreren en het potentieel ervan activeren in het hedendaagse kunstonderwijs? Hier is conceptie nog steeds gekoppeld aan intentie en reden, terwijl performance vaak wordt gezien als een theatrale showcase. Door te experimenteren met de werkelijke onderwijspraktijk en deels geholpen door de filosofische terminologie van Kitaro Nishida, beoogt dit onderzoek een geheel nieuw curriculum te ontwikkelen. Dit curriculum dient als leidraad voor elk individu bij het opbouwen van een levenslang oeuvre. Het doel is om de persoonlijkheid voortdurend opnieuw uit te vinden als werkelijk verschillend van die van niet alleen anderen, maar ook van zijn eigen verleden en toekomst.

Deelname aan Aichi Triennale 2022, vertoning van een werk als repetitie van mijn proefschrift.

Lezingen geven bij diverse academische en tentoonstellingsgelegenheden.

Het publiceren van een kunstenaarsboek waarin het script is samengesteld, alle essays die tijdens de onderzoeksperiode zijn geschreven, en de nieuwste versie van het depersonalisatie-genealogiediagram.

Het presenteren van een grootschalige installatie.