DOSP-VHR-002959 | Vergelijking tussen veiligheid op zee en in de luchtvaart

De scheepvaart heeft een lange geschiedenis en cultuur waarin het veiligheidsaspect na de ramp met de Titanic (SOLAS-verdrag) een rol begon te spelen. Later legde de IMO de ontwikkeling van SMS voor schepen op. Maritiem vervoer wordt echter gekenmerkt door een veiligheidsniveau dat lager is dan dat van het luchtvervoer. De luchtvaart is het veiligste vervoermiddel ter wereld en heeft een zeer laag ongevallenpercentage, maar dat betekent niet dat er niets gebeurt of kan gebeuren met dramatische gevolgen. Om rampen te voorkomen, heeft de luchtvaartwereld een sterke meldingscultuur en veiligheidscultuur (zelfs alleen maar cultuur[1]) ontwikkeld en deelt ze vrij veel informatie over incidenten en ongevallen om de veiligheid te verbeteren (want wachten tot je iets overkomt om ervan te leren, duurt misschien te lang). Het veiligheidsbeheersysteem en de veiligheidscultuur van de maritieme gemeenschap lijken ouderwets te zijn en onvoldoende rekening te houden met belangrijke elementen zoals de menselijke factor, rapportage, supervisie, controle, audit, onderzoek, promotie, enz. Het idee van de studie zou zijn om het wettelijk kader en de implementatie van veiligheidsbeheersystemen van de maritieme en luchtvaartindustrie met elkaar te vergelijken en om te zien of de maritieme industrie niet iets kan winnen door systemen, processen en beste praktijken te implementeren die in de luchtvaart zijn ontwikkeld, als dat mogelijk is (wettelijk aspect, cultureel aspect, beschikbare tijd en middelen in de industrie, enzovoort), wat zal de impact van een dergelijke implementatie zijn? Het omgekeerde kan ook gelden: wat kan de luchtvaart leren van de maritieme sector? Aangezien het onderwerp niet in een recente studie lijkt te zijn behandeld, kan de vergelijking van de twee veiligheidsbeheersystemen interessant zijn en voordelen opleveren voor de maritieme gemeenschap.

[1] Een cultuur waarin frontlijnoperatoren of anderen niet worden gestraft voor handelingen, verzuimen of beslissingen die zij nemen en die in overeenstemming zijn met hun ervaring en opleiding, maar waarin grove nalatigheid, opzettelijke overtredingen en destructieve handelingen niet worden getolereerd.