DOSP-VHR-003356 | Watery embodiment(s): Woorden voelen en het aansluiten bij meer-dan-menselijke levenswegen

'Watery embodiment(s): Woorden voelen en het aansluiten bij meer-dan-menselijke levenswegen’ is een artistiek onderzoeksvoorstel van op veldwerk gebaseerd onderzoek en creatieve poëtische praktijken, gevoed door eco-en hydrofeminisme(s), op locatie gebaseerde schrijfmethoden en interdisciplinaire klimaatstudies met een bijzondere focus op waterlichamen, met een specifieke focus op het waterlichaam van de Zee van Marmara.

De Zee van Marmara is een waterlichaam waarmee ik mijn hele leven nauwe banden heb gehad. Het is een half ingesloten bekken, gelegen tussen de Zwarte Zee en de Egeïsche Zee. Vandaag de dag wordt de Zee van Marmara echter gedecimeerd door een dikke, slijmachtige algenbrij die eutrofiëring veroorzaakt, ofwel het onvermogen om zuurstof vast te houden, waardoor andere levensvormen afsterven. Deze eutrofiëring ontstaat door industriële en agrarische vormen van vervuiling en geweld tegen deze levende entiteit.

Mijn onderzoeksvoorstel stelt voor om met poëzie en fotografie te werken om de Zee van Marmara en de bijbehorende watermassa's, die uitmonden in de Egeïsche Zee en de Middellandse Zee, te ontmoeten, naast elkaar te laten bestaan en samen te laten creëren. In tijden van ineenstorting van het klimaat en de biodiversiteit hebben de Verenigde Naties het derde decennium van de 21e eeuw het 'UN Ocean Decade' genoemd in een poging om erkenning te krijgen voor de rampzalige ineenstorting van uitgestrekte watermassa's op aarde die onontbeerlijk zijn voor het leven op aarde.

Diepzeemijnbouw, overbevissing, het dumpen van nucleair, stedelijk en agrarisch afval en de onverminderde toename van broeikasgassen dragen allemaal bij aan de vernietiging van onze oceanen, zeeën en waterlichamen. Dit voorstel stelt artistieke onderzoekspraktijken voor die de nadruk leggen op empathie en zorg voor alle waterlichamen door lokale betrokkenheid. Hier denk ik mee met Astrida Neimanis, “if these aquatic creatures are our strange kin, echoing in us both pasts and potential futures, it is thus worth considering what we are also gifting to them, and the watery milieu that becomes us all..”

Dit project wil aandacht besteden aan watergeletterdheid door middel van lichamelijk onderzoek, poëtische ontmoetingen en creatief schrijven en biedt gemeenschappen en individuen de mogelijkheid om zich (opnieuw) aan te sluiten bij de zeegezichten met intieme en respectvolle, zo niet 'kleine' gebaren (Manning, 2016).