DOSP-VHR-003523 | The Grand Tour: een transformatieve reis door het neo-pittoreske landschap

De tussenliggende ruimte van het pittoreske onderzoekt het achttiende-eeuwse pittoreske uitzicht en de erfenis daarvan, en onthult binnen de illusie van expansieve vrijheid de imperialistische toe-eigening van leven en land. Het pittoreske landschap, dat esthetisch zweeft tussen het sublieme en het schone, werd gekenmerkt door verleidelijke vergezichten, doorkijkjes en geleende landschappen, die verre perspectieven visueel annexeerden, wat leidde tot een pittoreske illusie die, volgens Horace Walpole, “called in the distant view […] removed and extended the perspective by delusive comparison”.

Het half wilde, half gedomesticeerde landschap van onregelmatigheid, verrassing en contrast, samen met de 'bedrieglijke' uitbreiding van het perspectief door de toe-eigening van het uitzicht, riep zintuiglijke desoriëntatie op, een vereiste voor verandering van het bewustzijn, en vestigde de tussenruimte van het pittoreske als een locus van transformatie.

Dit openluchtlaboratorium gaf fysieke en psychische ruimte aan de ontwikkeling en vertoning van West-Europese artistieke, filosofische en wetenschappelijke vernieuwingen, maar deze vooruitgang was gebouwd op mechanismen van brutaliteit en overheersing. Gevangen in de groeven van dit mechanisme was de horige slaaf, die zowel arbeid als koren was, schurend in deze tussenruimte. De schilderachtige dialectiek zal worden onderzocht en mogelijk gesublimeerd door de realisatie van een Grand Tour van Brussel naar Venetië in een door mensen voortgetrokken rijtuig.