DOSP-VHR-007946 | Ludognosis – De epistemische, kritische en esthetische eigenschappen van kaartspellen met een focus op coöperatieve singleplayer-spellen

Ludognosis onderzoekt kaartspellen als kennissystemen en experimentele
kunstvormen, geïnspireerd door mediatheorie, taalfilosofie en game studies. Dit gebeurt
binnen een zelf-reflexief en speelbaar kaartspel. Het project verkent de epistemische,
kritische en esthetische mogelijkheden die eigen zijn aan coöperatieve kaartspellen
ontworpen voor solo-spel.
Opgebouwd uit thematisch verbonden hoofdstuk-decks, onderzoekt Ludognosis eerst
de historisch gegroeide functies van kaarten—zoals hun rol als primaire spelmechaniek,
tegels, randomisatoren, telmiddelen en instructietools—en plaatst deze in de context
van hun oorsprong in het oude China. Vervolgens volgt het de ontwikkeling van
coöperatieve solo-spellen, met een analyse van Pandemic (2008) als sleutelvoorbeeld
dat eigentijdse ervaringen van sociale isolatie weerspiegelt.
Kritische epistemologieën worden benaderd via het historische voorbeeld van
Vogelspiel, waarmee onderzocht wordt hoe kaarten instructieve inhoud belichamen en
taalhandelingen uitvoeren. Tot slot introduceert Ludognosis een logaritmische schaal,
geïnspireerd door netwerktheorie, die aanzet tot relationeel en multiscalair denken over
sociale fenomenen—van het individuele tot het globale niveau.
Voortbouwend op eerdere projecten zoals Dream Patterns en Horizontal Twilight Spells,
wil Ludognosis filosofische inzichten en kritische kaders articuleren die enkel
toegankelijk worden via het interactieve, relationele en belichaamde medium van
kaartspellen.